Camilla Genee

Als violist, opgeleid aan het conservatorium, leerde ik dat hetzelfde stuk bij iedereen anders klinkt, hoewel de noten vastliggen. In de advocatuur is dat niet anders. Het recht ligt er. Wat je ermee doet, is de kunst. 

Mijn juridische loopbaan begon bij het gerechtshof Den Haag. Ik bereidde zaken voor de raadsheren voor, zat als griffier bij de zittingen en schreef de uitspraken. In de raadkamer mocht ik zeggen wat ik van een zaak vond. Pas daarna gaven de raadsheren hun oordeel. Daardoor weet ik hoe een rechter naar een dossier kijkt en waar een zaak uiteindelijk op wordt beslist. 

Nu zit ik aan het begin van het proces. Cliënten bellen me met vragen die nog geen zaak zijn. Een contract dat op tafel ligt, een gesprek dat gepland staat, een reorganisatie die eraan komt. Juist daar valt nog iets te sturen. 

Ik stel arbeidsovereenkomsten en vaststellingsovereenkomsten op, beoordeel ze en onderhandel erover. Voor werkgevers en voor werknemers. Daar komt ontslagrecht bij kijken, reorganisatie en re-integratie. En veel vragen die zich het best laten samenvatten als: mag dit, en is het ook verstandig? Want wat op papier een juridisch geschil is, ligt tussen mensen vaak anders. Zie ik ruimte om de spanning eruit te halen, dan pak ik die. Moet het toch naar de rechter, dan bouw ik het dossier daarnaartoe. 

Ik werk graag op een kantoor waar reuring is. Even bij iemand binnenlopen, sparren over een zaak, daar hou ik van. Ik fiets de vijftien kilometer hier naartoe, zo start ik fris aan mijn werkdag en kom ik thuis met een leeg hoofd. De viool pak ik nog elke dag. Ik speel veel kamermuziek in kleine ensembles. Daar draait alles om goed luisteren en precies weten wanneer je leidt en wanneer je volgt. Dat luistert nauw. Net als aan een onderhandelingstafel.